Stilte!

"Willen jullie nu eindelijk eens stil zijn, alsjeblieft? Het lijkt hier wel een markt, waar een ieder zijn waar moet aanprijzen. Alsof van hetgeen jullie hebben aan te bieden, jullie leven afhangt. Het is hier zo'n herrie dat ik mijzelf niet eens kan horen! Moeten jullie hierin nu leren? Stilte!"
"Waarom moeten wij altijd stil zijn? Waarom mogen we nooit eens doen wat we zelf willen? Waarom moet ons altijd gezegd worden, wat we gaan doen? Het is niet eerlijk!"
"Jullie zijn nog kinderen. En kinderen..... Kinderen doen altijd wat ze willen, en altijd wanneer ze het willen en altijd op de manier die ze willen, en altijd, ja altijd, willen ze alles zelf doen. Weten jullie wat er met jullie is? Jullie willen geen gezag accepteren, jullie tolereren geen autoriteit, want jullie vinden jezelf een autoriteit. En als er dan eens iemand is die jullie wat wil leren, dan zeggen jullie keer op keer: ‘Het is niet eerlijk is, wij mogen nooit eens wat!'. Maar wat ik ook naar voren zal brengen, niets zal jullie overtuigen van de waarheid van hetgeen je niet wil. Bendenk goed, dat vertrouwen ieder probleem nu kan oplossen. Er is misschien een troost voor jullie, want wat dit alles betreft zijn wij volwassenen precies hetzelfde. Wij vertrouwen niet op onze eigen Autoriteit."
"Wie vertrouwt ons nou? Niemand toch. Meneer, ga toch wandelen met je mooie praatjes. Wij hebben echt geen zin om naar uw geklets te luisteren."
"Dat zeg je heel goed: niemand vertrouwt jullie. Te beginnen bij jezelf. Hoe kan ik erop vertrouwen dat jullie iets willen leren? Als er geen wil is iets te leren, leer je nooit. Dan kunnen we inderdaad beter gaan wandelen! Als je in een ander wantrouwen ziet, versterk je het wantrouwen in jezelf.
Dus hou nu maar op een verdediging te zoeken. Als je vrede wenst in jezelf, moet je nu het idee van conflict helemaal en voor altijd opgeven. En conflict is er voortdurend indien je moet kiezen uit illusies — de ene nog mooier dan de ander — want je beseft steeds weer dat geen enkele illusie je vrede kan brengen. Trouwens, vrede is je natuurlijke erfenis. Je mag je erfenis weigeren, maar je kan niet bepalen wat je erfenis is."
"Meneer, die vrede van u kan ons gestolen worden. We hebben toch onze vrienden? De een helpt je met dit, de ander heeft dat, en van de volgende kun je wat lenen als je wat bent vergeten mee te nemen. Wat moet je nog meer in deze wereld?"
"Vriendschap is goed, maar laat er geen reden voor zijn. Laat je vrienden delen in je zorgen, maar laat hen ook de overvloed kennen. Met vrienden ga je geen tijd doden omdat je niets beters te doen hebt. Met vrienden breng je tijd door, omdat je waardeert wie ze zijn. Ze zijn er zeker voor hetgeen je nodig hebt, maar niet voor het vullen van je eigen leegte. Bedenk altijd dat wanneer je iemand ontmoet, dat dat een speciale gebeurtenis is. Want zoals je de ander ziet, zo zal je jezelf zien. Zoals je de ander behandelt, zo zal je jezelf behandelen. Zoals je over de ander denkt, zo zal je over jezelf denken. Vergeet dit nooit, want in die ander vind je jezelf of verlies je jezelf. En als er dan toch eens onenigheid is, zeg dan in stilte: Ik verlang dit heilig moment voor mijzelf, opdat ik het mag delen met mijn vriend, waarvan ik houd. Het is niet mogelijk dat ik dit moment kan ervaren zonder hem, of hij zonder mij. Toch is het geheel mogelijk voor ons om het nu te delen. En dus kies ik dit moment om aan te bieden aan de Heilige Geest, opdat Zijn zegen over ons mag neerdalen en ons beiden in vrede mag houden."
"Meneer, wat geeft u eigenlijk voor les?"

Curaçao, 5 december 1997.


[Top of page]