Boekhouder

"Welkom, welkom! Komt u binnen! Heeft u een goede reis gehad? Wel, wel, wie had dat nu gedacht! Daar bent u dan weer! In hoogst eigen persoon!"
Daar sta ik dan. Uitgereisd. Ik krijg amper de gelegenheid eens rond te kijken.
"Als u hier even gaat zitten, dan zullen we uw zaak meteen in behandeling nemen."
Ik ga zitten en Boekhouder neemt zijn Boek, opent het, kennelijk op een willekeurige bladzijde, en begint erin te schrijven.
"Wat schrijft u daar nu allemaal op?"
Hij geeft geen antwoord.
"Heeft u de knipkaart bij u?"
"Ja, natuurlijk!"
Hij neemt mijn knipkaart aan en bekijkt hem zorgvuldig. Vervolgens maakt hij nog een aantekening in zijn Boek. Dan neemt hij zijn tang en knipt er een gat bij.
"Hemeltje lief, uw kaart is bijna vol. U weet toch van de opties?"
"Zeker, maar het is misschien goed, als u het nogmaals uitlegt."
"Graag. U weet, u mag net zo vaak teruggaan als u wilt. U moet er alleen voor zorgen dat u steeds een geldige knipkaart bij u hebt. Dat zijn nu eenmaal de regels. En daarvan kunnen we niet afwijken. Onze regels zijn nu eenmaal eeuwig. Dat is wel wat anders dan die wetten van Meden en Perzen. Maar dat weet u natuurlijk allemaal. Maar u kunt er ook voor kiezen een permanente kaart te krijgen. U weet, u wordt dan engel, en dat heeft weer zijn eigen consequenties. Voorts kunt u opteren voor een tijdelijke of voor een definitieve verblijfsvergunning in ons hemeltje hier."
Hij stak het potlood achter zijn oor en zakte wat verder weg in zijn grote stoel.
"Wel, kunt u mij eens uitleggen, wat de taken van een engel zijn?"
"Eigenlijk kunt u dat beter bij de engelenafdeling vragen. Maar voordat ik u daarheen stuur, moeten we eerst de zaak hier klaar hebben, dat begrijpt u natuurlijk wel."
"Wel, het is iedere keer weer een heel gedoe."
"Daar hebt u zeker gelijk in. Zullen we dan maar beginnen? Eens kijken, o ja, ik zie het al. U bent hier nu voor de 687e keer. Klopt dat?"
"Ik heb geen idee."
"Ik begrijp niet dat u steeds maar terug wilt gaan. Ik zou toch zeggen dat je eens bent uitgeleerd. Maar ja, eeuwige studenten kom je overal tegen. Niet dat u er eentje bent, hoor! Wat wilt u eigenlijk nog leren dat u terug wilt gaan?"
"Wel, dat vergeven gaat me nog niet zo makkelijk af."
"Ja daar hebben de meeste lieden wat moeite mee. Ik zal u eens een tip geven. U moet daar niet zo over nadenken. Niet zo analyseren en zo. Gewoon doen, da's mijn devies."
"Denkt u dat ik geschikt ben als engel?"
"Ja, dat kan ik niet zo beoordelen hoor. Ik doe hier alleen maar de administratie. Maar u wordt wel aangenomen, denk ik. Hoewel, het aanbod is tegenwoordig vrij groot. Ach, mode is het, niet meer. Laten we nu maar verder gaan. Wanneer bent u geboren?"
"Ja nooit natuurlijk. Die strikvragen ken ik zo langzamerhand wel."
"Heel goed. Wat is uw taak daar beneden?"
"Kiezen, wat is er anders nog te doen?"
"Hoe eindigde deze keer de reis?"
"Ongeval. Het verbaast me toch steeds weer, dat je alleen maar kunt kiezen tussen ongeval en ziekte."
"Wel, het gaat er toch om dat u een keus kunt maken, nietwaar? Tot slot, gelooft u nog?"
"Nee. Dat heb ik reeds lang geleden opgegeven. Dat kunt u toch zien in uw Boek."
"Ja natuurlijk. U wéét inmiddels. Wel, u moet maar eens bij de engelenafdeling informeren naar een baantje. Succes."

Curaçao, Mei 1997.


[Top of page]