De Spiegel

Hoe vaak heb ik er niet voor gestaan. Hoe vaak heb ik er niet in gekeken. En telkens was het antwoord: je kijkt naar jezelf en je ziet jezelf. En dan vroeg ik mij weer af: wat ligt erachter? Een kale muur? Of een volkomen onverwacht beeld van wat is?
En zo kwam het dat ik een gids ontmoette, die mij meenam tot de rand van het Bos.
"Hier vind je wat je zoekt. Het Bos zal je opnemen. Je wordt er één mee. Heb vertrouwen."
Voor mij leidde een smal pad het Bos in. Tegen de avond kwam ik bij een grote open plek. In het midden brandde een groot vuur. Ik ging erbij zitten en wachtte op wat zou komen.
"Eindelijk, je bent gekomen. We hebben je reeds lang verwacht."
"Ik ben hier maar gaan zitten, want ik wist niet wat er zou gebeuren. Wie ben je?"
"Ik ben de Ontmoeter. Een ieder die hier aankomt, laat ik kennis maken met alle leden van de Cirkel, die op dat moment gewenst zijn. Zij zullen je helpen als je voldoet aan onze voorwaarden: je moet alles waar je je aan hecht los willen laten en je moet bereid zijn te laten zien wie je bent. Ik zal je eerst voorstellen aan de Ontsnapper."
De Ontsnapper zei: "Telkens wanneer je hier weg wil, kun je een beroep op mij doen. Ik breng je dan terug naar je eigen wereld."
"Ik wil niet terug. Althans nu nog niet."
Daarop bracht de Ontmoeter mij bij de Bewaarder.
"Dit is de Bewaarder. Zij bewaart alles wat je loslaat."
De Bewaarder zei: "Laat zien wat je bereid bent los te laten."
Ik legde de weinige bezittingen voor mij neer: mijn tas, mijn stok, en mijn horloge.
"Is dat alles wat je kunt loslaten?"
Ik voegde mijn kleren, mijn bril en sieraden toe.
"Is dat alles wat je kunt loslaten?"
"Ik heb verder niets meer."
Kennelijk was de Bewaarder tevreden, want zij nam alles in ontvangst. Vervolgens wierp ze met een flinke zwaai mijn bezit in het vuur.
De Ontmoeter stelde me daarna voor aan de Verzorger.
"Ik ben de Verzorger. Ik zorg voor je lichaam zolang je hier bij ons bent. Het zal je aan niets ontbreken."
"U bedoelt, moet ik dan verder zonder mijn lichaam?"
"Ja, maar je kunt altijd terug naar de Ontsnapper."
Dat wilde ik niet. Ze nam daarom mijn lichaam in ontvangst en legde dat in het vuur.
De Ontmoeter bracht mij vervolgens bij de Onthouder.
"Ik ben de Onthouder. Ik onthou alles wat je wil vergeten. Maar ik kan je ook alles onthouden wat je maar wenst. Als je een beroep op mij wil doen, dan zeg je het maar."
"Kan ik ook weer terugkrijgen, wat voor mij onthouden wordt?"
"Dat is een onzinnige vraag. Waarom zou je iets willen terugkrijgen wat je hebt losgelaten?"
Aangezien ik nog niets wilde vergeten, bracht de Ontmoeter me bij de Stilzwijger. Zij liet mij dicht bij haar plaats nemen en liet mij horen wat stilte is.
Toen de stilte aangenaam begon te worden, verscheen de Ontmoeter die me aan de Beruster voorstelde.
"Ik ben de Beruster. Heb je moeite met de dingen zoals ze zijn, dan kan ik je laten zien, waar rust te vinden is."
"En ik ben de Oplosser. Welk probleem je ook mocht zien, ik kan het voor je oplossen."
Eigenwijs als ik ben, zag ik op dat moment geen reden van hun diensten gebruik te maken.
De Ontmoeter zei: "Een ieder is hier echt op je eigen verzoek. Wij weten altijd precies wie er nodig zijn."
Aangezien ik er niet op reageerde, bracht zij mij naar de Bereider.
"Ik ben de Bereider. Ik maak je klaar voor wat komen gaat. Zodra je zover bent, laat je me het weten."
"Ik geloof dat ik zover ben. Dus zeg maar wat ik moet doen."
"Wil je nog gebruik maken van de diensten van de anderen?"
"Nee, ik geloof van niet."
"Weet je wie je bent?"
Daar moest ik even bij stilstaan.
"Zolang je dat niet weet, kan ik je niet verder helpen."
Dat ik moest leren was duidelijk. Maar dat kon toch niet de reden van mijn aanwezigheid in het Bos zijn. Ik dacht weer terug aan mijn spiegel. Waarin ik alleen mijzelf zag. De wereld als een spiegel? Hoe kan ik de wereld zien zoals zij is? En opeens ging het door mij heen. Ik riep de Bereider en zei:
"Ik ben de Vergever".
"Welkom in ons midden."

Curaçao, Pinksteren 1997.


[Top of page]