Spaarvarken

Ik heb een reuze aardig huisdier. Het is een varken. Een spaarvarken nog wel. En zoals iedere eigenaar van een huisdier voer ik mijn varkentje regelmatig wat te eten en tevens voer ik met hem diepzinnige gesprekken. Maar pas geleden, toen hij, hongerig als hij is, al weer wat te eten vroeg, dacht ik dat ik dat varkentje wel eens even zou kunnen wassen. Ik zei: "Wat sta je daar nu te staan? Kun je niet wat harder sparen? Waarom duurt het zo lang voordat je wat waard wordt?"
Mijn spaarvarken keek gewoon voor zich uit, knipperde niet eens met zijn ogen, en zei uiteraard niets. Door die onverschilligheid werd ik nog kwader. Mijn spaarvarken reageerde: "Waarom word je nu kwaad? Dacht je heus dat ieder ringetje van mijn vet jou een schepje meer geluk zal brengen? Je weet nu zo langzamerhand toch wel dat hebben gebaseerd is op geven en niet op krijgen? Jouw kwaadheid kan alleen maar opkomen als jij denkt dat je aangevallen wordt, en dat jij daarom in de tegenaanval moet gaan, en, dat is wel het belangrijkste, dat jij er niet voor verantwoordelijk bent. Nee, het liefst schuif je die verantwoordelijkheid op iemand of iets anders af. Eens zul je inzien, dat alle dingen, gebeurtenissen, ontmoetingen en omstandigheden je kunnen helpen."
"Jij hebt makkelijk praten. Jij hangt de hele dag een beetje de filosoof uit. En ik mag de hele dag werken! Ik ben 's avonds moe en dan heb ik echt geen zin in dit soort discussies!"
"Luister, dan kun je nog eens wat leren van je spaarvarken. Je staat altijd zo snel klaar met je oordeel. Geen wonder dat je doodmoe bent; trouwens, van wonderen word je dat ook niet. Je zou er goed aan doen jezelf ervoor te behoeden dat je jezelf ziet als iemand die oneerlijk wordt behandeld. Immers, de behandeling die je krijgt, is de behandeling die je gevraagd, en daarom eerst gekozen hebt.
De gever daarvan moet je er eigenlijk dankbaar voor zijn. Maar hij is er zeker niet verantwoordelijk voor, dat ben jezelf. Bovendien, niemand is in staat jou onrecht aan te doen, tenzij jij eerst ervoor hebt gekozen hem onrecht aan te doen. Dus de les is: wat jij in de ander ziet, versterk je in jezelf; goed of kwaad."
"Ja dat zal allemaal best wel, maar ik vind dat jij de hele dag niets doet, en dat ik me een ongeluk werk!"
"Ik doe wat jij van mij verwacht: ik spaar, geef je gezelschap en breng orde in jouw zwijnestal. Het is jouw keuze om een on-geluk te zien. Met andere woorden, waar ligt je voorkeur: wil je gelijk hebben of gelukkig zijn?"
"Jij hebt altijd overal een antwoord op".
"Wel, dat is mijn taak hier, nietwaar? Je kunt tenslotte niet zo nu en dan geheel begaan zijn met je taak. Ik voel me daarover in het geheel niet schuldig. Schuldgevoelens zijn denk ik een teken dat je onnatuurlijk aan het denken bent."
"Waarom onnatuurlijk?"
"Omdat schuldgevoelens een illusie zijn."
"Maar iedereen voelt zich soms toch schuldig?"
"Dat komt omdat zij die dat voelen, afgedwaald zijn. Zij zijn niet meer verbonden met het universum. Zij zijn eenlingen, dus alleen, en dus eenzaam. Indien ze zich echt één zouden voelen, zouden er geen schuldgevoelens en dus geen angsten zijn."
"Dat lijkt me sterk!"
"Dat is één van de problemen van onze wereld. Wij geloven in onze tovenaars, in hun magie; zij maken onze wereld echt. Waarheid kan echter niet werken met onjuistheden waarvoor je zelf kiest. En geen enkel bewijs zal je overtuigen van hetgeen je niet wilt geloven."

The Magic Kindom, Florida, Mei 1997.


[Top of page]