bij de symfonie in d van cesar franck


een grijze mist
en je kon er niet uit
er waren mensen
om je heen
onbereikbaar
en je hoopte
dat er iets zou gebeuren:
een liefde
als een strohalm
en je wilde niet zijn
en wegzakken
in het drijfzand
van je bestaan
en wegzakken
naar oneindige diepten
waar je alleen zou zijn
maar dan
was er een strohalm
met doornen
het deed pijn
en je liet los
en je was
alleen
helemaal
alleen
en je zocht een weg
als een mol
in de duisternis
van je gedachten